Mapping in Architectural Education: A Creative Critique to Traditional Masculine Architectural Production


Creative Commons License

Şenel S. A.

Dosya, no.42, pp.5-18, 2019 (Other Refereed National Journals)

  • Publication Type: Article / Article
  • Publication Date: 2019
  • Title of Journal : Dosya
  • Page Numbers: pp.5-18

Abstract

In this text I intend to define mapping as a performance and emphasize the changeability of our relationship

to place while we are making and reading maps. I do not regard mapping as a depictive or informative

representation. Each mapping becomes a re-production of place through the changing relationship

of the map maker to objects, places and other subjects, with time and ways of making. Each reading of

a mapping, that which is a performance, may result in new productions of place. Each subheading here

consists of a unique gathering, consequently includes a new definition of mapping. This changeable

situation, which I call performativity of mapping, under each subheading of “performative” helps me to

present alternative ways of doing architecture. The relationship between every couple of the headings of

“mapping” and “performative” is flexible and changeable as the relationship between mapping and architectural

practice.With this text, I present my research on an architectural education that aims for a practice

alternative to the traditionally unifying, suppressive and objectivizing masculine architectural practice. I

would like to discuss mapping, which is intended to be included in architectural education in an uncritical

way, beyond being a form of traditional analysis. Here, I open up the underlying thoughts of the works I

propose in the architectural design studio and elective courses I tutor in ITU Faculty of Architecture and I

read the produced responses by the students for further research fields.

Bu yazıda haritalamayı bir performans olarak tanımlayarak, onun aracılığıyla hem yaparken hem de okurken

yer ile kurduğumuz ilişkinin değişkenliğine vurgu yapmaya çalışıyorum. Haritalamayı betimleyici

veya bilgi verici bir temsil olarak görmüyorum. Haritalayan kişinin zamana ve yapma biçimine bağlı

olarak nesneler, yerler ve diğer özneler ile kurduğu ilişkilerin değişmesiyle her haritalama eylemi yerin

yeni bir üretimi oluyor. Bir haritalamanın her okuması ise bir performans olduğundan farklı yeni yer üretimlerine

yol açabiliyor. Buradaki her haritalama başlığı özgün bir biraraya gelişi ve dolayısıyla yeni bir

haritalama tanımını içeriyor. Haritalamanın performatifliği olarak tanımladığım bu değişken durum, her

“performatif” başlığı altında yeni alternatif mimarlık üretim biçimlerini ortaya koymama aracılık ediyor.

Her bir “haritalama” ve “performatif” başlık çiftinin arasındaki etkileşim haritalamanın mimarlık üretimi

ile arasındaki ilişki gibi esnek ve değişken. Bu yazıyla geleneksel olarak tekleştirici, çeşitliliği bastırıcı ve

nesneleştirici eril mimarlık üretimine alternatif bir üretim peşinde olan mimarlık eğitimi araştırmamı sunuyorum.

Son yıllarda mimarlık eğitimi ve üretimine eleştirel olmayan bir biçimde dahil edilmek istenen

haritalamayı, geleneksel analizin bir biçimi olmanın ötesinde tartışmayı istiyorum. Burada, İTÜ Mimarlık

Fakültesi’nde yürütmekte olduğum seçmeli dersler ve mimari tasarım stüdyosunda önerdiğim çalışmaların

düşünce altyapısını açıyor ve olası yeni araştırma alanları için lisans öğrencilerinin ürettiği cevapları

okuyorum.